Thread:XoThatGirl/@comment-4610698-20121125220501

De lucht was donker, zoals elke andere nacht, maar de ondertoon was gespannen. Alsof het wist dat er deze nacht nog iets ging gebeuren. Windstil, stilte, en niks te horen. De wind hield zijn adem in en de stilte doet mee. Evan voelde deze stilte en had zijn boog klaar om te schieten. Layla liep achter hem. Nog steeds in shock. Ze kon nog steeds dat moment zien waarop het bloed uit Evans wond stroomde. Het moment van die klap van metaal op lichaam. En het gevoel! Ow dat gevoel. Nooit. Zwoor ze ter plekke nooit zal ze dat meer doen! En met die belofte kwam er ook de woede jegens Evan op zetten. “wat mankeert jou?!” viel ze uit. Evan schrok er een beetje van. “wat mankeert mij?” vroeg hij verward.? Evan snapte niet waar Layla heen wilde. Maar dit verschijnsel kregen mensen vaker als ze iets gedaan hadden uit paniek. Of liever gezegd, als ze oog in oog met de dood stonden! “ja wat mankeert jou! Mij zomaar ontvoeren uit de enige plek waar ik thuishoorde! Mij bijna dood laten gaan en vervolgens zorgen dat ik iemand moet vermoorden om jou kont te redden!” dit kon evan niet hebben. “wat? Sorry hoor maar ik ben het die jou hier heeft gered. En jij was het die wegliep terwijl ik jou speciaal voor die mutanten gewaarschuwd heb! En ja, ik heb je ontvoerd maar je kan nu toch niet meer terug!”vertelde hij op een boze toon. Layla keek boos terug en moest even zoeken naar woorden. “ja…nou… toch ga ik terug!” en met die woorden stond ze op om vervolgens niet te weten waar ze naartoe moest gaan. Eerst liep ze een stukje een straat in, maar kwam al snel terug. En al die tijd dat layla bezig was de weg te zoeken, keek Evan haar strak aan. Na een tijdje vroeg hij wat kalmer. “je weet niet waar je heen moet of wel?” schoorvoetend moest ze toegeven van niet. Evan keek een paar keer om zich heen en liep toen vastbesloten een kant op. “waar ga je nou heen?” riep layla hem argwanend na. Evan draaide zich niet om maar riep net hard genoeg, “weg van hier” layla begon achter hem aan te lopen. Maar ver genoeg om niet van hem te walgen. Layla walgde op dit moment eigenlijk overal van maar daar dacht ze nu even niet aan. Alle walging moest vanuit die gast met zijn boog komen. Dat was goed voor hem. Dacht layla. Hij moest maar voelen hoe zij over hem dacht.? En in het begin lukte dat haar aardig. Maar na een tijdje begon ze medelijden met hem te krijgen. Zijn wond was namelijk nog steeds open en ze merkte dat hij er heel veel last van had. ‘nee’ schreeuwde ze tegen zichzelf. Laat hem pijn hebben! Maar na een tijd kreeg haar medelijden de overhand en voor ze het goed en wel besefte was het woord er al uit. “stop.” Evan stopte en draaide zich om. Zich gezicht was bleek en zijn ogen hingen er slap bij. Toch straalde ze wilskracht uit. Dat verbaasde layla een beetje. Ze had gedacht dat hij intussen wel verdwaald zou zijn en haar meelokte een of andere mutantenval in. Maar in plaats daarvan scheen Evan precies te weten waar ze naartoe moesten. “wat?” kwam er uit. “we moeten hier stoppen.” Deelde layla nu mee. Die vraag snapte Evan niet goed en vroeg waarom. “omdat je pijn hebt en het al heel laat is. Er moet hier ergens wel een plek zijn om te kunnen overnachten. Ik ga even kijken.” en voor Evan kon protesteren rende layla naar voren en verdween in een zijstraat. Om vervolgens weer terug te komen met de mededeling dat ze iets gevonden had.?  