Thread:XoThatGirl/@comment-4610698-20121125220501/@comment-4610698-20130413213653

 Het begon al weer te schemeren toen Layla een plein opliep. omgevallen kraampjes en in het midden een grote krater vielen er het meest op. Toch scheen de explosie niet groot genoeg te zijn geweest om ook de omliggende huizen kapot te maken wand zelfs na al die jaren stonden ze nog trots over eind. Wel was de verf van de muren af gevallen en lag nu armoedig op de gronden voor de huizen en de tuinen stonden vol met allerlei soorten onkruid. hier was het waar Layla voor het eerst de bewegingen en geluiden opmerkte. Het begon klein. Als een steen die verplaatst werd. Achter haar leek een insect weg te glippen. Langzaam liep ze richting het midden van het plein. Toch een beetje bangig voor de geluiden. Ze zag namelijk niks bewegen en zeker hier had layla het erg prettig gevonden als ze elk geluid kon koppelen aan een bron! plotseling een kraam die een stuk opzij schoof! Terwijl ze er naar keek begon het stuk hout vanzelf te bewegen! Deze situatie begon haar heel angstig te maken. Vlak naast haar lag een metalen buis, die ze op pakte ter bescherming. Ze haalde diep adem en vroeg toen dapperder als dat ze zich voelde, “wie is daar?” er gebeurde niks. Ineens was het weer helemaal stil. Layla haalde nog een keer diep adem en probeerde het nog een keer. “Ik weet dat u uzelf schuilhoud achter dat stuk hout!” heel even gebeurde er niks, en ineens kwam er een vrouwenlichaam naar boven. Ze was raar gekleed, met alleen een topje aan en aan haar armen stukken bond. Haar rode haar hing slordig om haar gezicht. En ze had een lach die Layla een beetje bang maakte. “Maar meisje toch! Wat doe jij hier zo helemaal alleen?” het was een hoog maar dwingende stem die eigenlijk gewend was dat er naar haar geluisterd werd. ‘Maar toch,’ dacht layla. ‘het was beter dan al die eenzaamheid van de ruïne!’ met meer zelfvertrouwen vertelde Layla wat er gebeurd was. Al die tijd bleef de vrouw op haar plek achter het stuk hout staan. Terwijl layla aan het vertellen was, kwamen er langzamerhand steeds meet mensen tevoorschijn. Maar op een of andere manier kwamen ze niet dichterbij. “Ach kind, dat moet vreselijk voor je zijn. Weet je wat, jij krijgt wat soep van ons. Het gebeurt niet vaak dat wij bezoek krijgen van een echt mens.” En het moment dat ze dat zei kwamen ze allemaal achter hun beschutting vandaan. Layla schrok er van! Hier had ze over gehoord! Dit waren geen mensen! Dit zijn mutanten! Benji had haar iets heel belangrijks over mutanten geleerd! Maar ze kon het zich niet meer herinneren. Mutanten hadden het ongeluk gehad om aan de straling blootgesteld te worden en op een of andere manier zijn ze in contact gekomen met een dier of insect, waardoor ze nu gedeeltelijk mens zijn en gedeeltelijk dier! De vrouw bleek het onderlichaam te hebben van een enorme spin! Een grote man die haar voorbij liep had het onderlichaam van een beer, en het jongetje daar in de verte had een wolvenkop. Hij zag Layla kijken en een bloeddorstige grijns was op zijn gezicht af te lezen. Een grijns die zoiets vertelde als, ik weet wat jou te wachten staat en ik ga er van genieten! Layla vond dit eng en wende snel haar gezicht af van deze jongen. De mutanten vormden een kring om Layla heen. Met de spinnenvrouw als de leiding begeleidde de mutanten, waarschijnlijk waren het er in totaal wel een stuk of twintig, haar van het plein af.